Powiedziałabym, że go kocham, ale to słowo wyraża zdecydowanie za mało w porównaniu do tego, jakimi uczuciami go darzę. Może…? Kocham go najbardziej na świecie — nie, to też za mało. Kocham go najbardziej, jak potrafię.

Gdy patrzę na niego, widzę najwspanialszego człowieka, z którym chciałabym spędzić resztę swojego życia, choć z nim to życie będzie krótką chwilą. Każdy czas spędzony z nim można policzyć w sekundach, a bez niego — w latach. Boję się jednak, że kiedyś albo straci do mnie jakiekolwiek uczucia, albo znajdzie kogoś lepszego.

Wiadomo, zniosłabym to, choć bardziej prawdopodobne jest to, że nie, bo jak miałabym sobie poradzić z utratą osoby, która znaczy dla mnie więcej niż wszystko? Czy puściłabym go wolno? Tak, bo to byłaby jego decyzja.

Nie ukrywam, że nie jestem idealna. Choć mówią, że ideałów nie ma, mi wyjątkowo daleko do tego pojęcia. Moim największym marzeniem urodzinowym będzie to, aby był mój na zawsze i jeszcze dłużej. Mam również inne marzenia, ale przy tym są tak mało ważne, że aż nieważne.

Zrobiłabym dla niego wszystko, bo zasługuje na dobro całego świata. Nie rozumiem, dlaczego czasami mówi o sobie źle, skoro jest taki przystojny, kochany, a i wcale nie jest gruby.

Data listu: 04.05.2026 at 20:18